De Nootdorpse Plassen. Daar loop ik ieder broedseizoen vogels te tellen, wandelend over de dijkjes en bruggetjes. De laatste jaren met Cobi. ’s Morgens heel vroeg, het was vanmorgen nog donker toen we aan kwamen. Ik fietste langs de vaart, laaghangende mist weerkaatste tegen de fietslamp, de Witte wieven. Cobi stond er al, was gaan fotograferen.
Een jaar geleden kregen we te horen dat er grootschalig zou worden gekapt in de Nootdorpse Plassen. Om de dijkjes te verhogen, die de nieuwgebouwde wijk moeten beschermen tegen overstromingen. Oude verweerde bomen, staan er, soms heel scheef gezakt en in de zachte modder langs de plassen. Laaghangende takken. Ik schrok me dood van dit bericht.
Dat mooie gebiedje, ik tel het al ruim 30 jaar. Zag het veranderen, heel mysterieus was het in die eerste jaren. Wat donker en stil. Dat is helaas weg. Het is er druk geworden, fietsers, brommers, zelfs scooters en honden vinden hier hun weg. Breed zijn de paden geworden. Zo ontzettend jammer.
Maar nog wel zo mooi dat het ons aan het hart gaat. We besloten meteen, dit moet vastgelegd worden. In foto’s, in tekeningen, eventueel houtsneden of schilderijen.
We zijn nu een jaar verder, er is zo te zien, weinig gebeurd, van grootschalig kappen en graven is nog niet veel te zien, op enkele gevaarlijk overhangende bomen na. Er is ‘gekandelaberd’. Erg lelijk, noodzakelijk natuurlijk en ik hoop dat de bomen weer uitgroeien. Wat is het plan van de gemeente?
Wij fotograferen en tekenen wel verder.