Een lange zomerstilte, geen blogs, veel ondernomen. Met dit schilderij in de Herfstsalon in Kadmium, Toverhazelaar en bloeiende appelboom:
Iedere morgen wandel ik mijn tuintje in. Even de aarde ruiken, zien hoe de planten ervoor staan. De groei bewonderen van appel en kweepeer en helaas, het jagen op slakken, die zich tegoed doen aan al het lekkers in de tuin. Ik geniet van het rommelen, niet te veel orde. Laten gaan, dat loopt vaak uit de hand.
Oorspronkelijk een versteende binnenplaats, zelfs overdekt. Er lag veel zand onder de tegels, dat werd de zandbak voor onze toen kleine kinderen. Van bakstenen uit een weggehaalde muur uit het huis, metselden we muurtjes om wat niveauverschil te krijgen.
Een jaar geleden besloot ik de seizoenen te volgen, in tekeningen en schilderingen in een A-4 schetsboek. Dat stadstuintje hebben we lang geleden aangelegd, toen we op dit adres kwamen wonen.
Het is een lastig tuintje. Er staan hoge huizen omheen die veel schaduw werpen. Pas van een uur of twaalf hebben we zon in de tuin, tot een uur of vijf in de middag. Dan verdwijnt de zon achter de huizen. Dus half zon, half schaduwtuin. Een uitdaging zal men zeggen.
Ik was zeer onder de indruk van Mien Ruys en haar tuinen in Ommen. Haar manier van ontwerpen, strak stramien en losse invulling. Het is grappig om zoiets te volgen, bedoeld voor grote tuinen met zichtlijnen, boomgroepen en uitgebreide gazons. Onze tuin meet 7 x 4.5 meter, dus echt klein, een binnenplaats bijna. Een helder stramien maakte ik met een losse invulling van planten.
Het is nu jaren verder, de tuin is min of meer volgroeid, maar verandert steeds. Er gaat van alles dood, nieuwe planten groeien op en de laatste jaren hebben we met warmte en verdroging te maken. Daar moet ik nu op inspelen. Een tuin is een levend organisme, dat heb ik echt moeten leren. Ik dacht jaren geleden, zo heb ik het ontworpen en zo blijft het. Nee, steeds verandert het, alleen al door de paar fruitbomen, die ik met moeite in toom kan houden. Er vallen schaduwen.
En nu heb ik het idee opgevat daarover te tekenen, de seizoenen te volgen in een schetsboek, niet met een echt doel, gewoon pretentieloos voor mezelf. Het mag mislukken, ik kan op allerlei manieren iets proberen. Er kan zelfs een resultaat uitkomen.
Schets voor het schilderij in wording. En aan het werk, wat krap in de tuin.
Het September is het nu, tuin heeft zich hersteld van de hitte, is weer groen. De Eginobs is helemaal bruin geworden. Kan ik nog aan het schilderij in de tuin werken, of wordt het toch het atelier?
Misschien wordt het wel zo’n winter…